kryszna, kriszna, hare, reinkarnacja, indie, festiwal, ISKCON, vaisnava, wschód, religia, sekta, joga, bóg, budda, jezus, duchowość, yoga, wegatarianizm, portal, taniec indyjski, kamasutra
    sobota, 25 maja 2019 
    

Filozofia Kryszny

Śrila Prabhupad

Podróż

Ruch

Nauki

Jego dzieła

Świątynie

ISKCON

Podręcznik

Sentencje

Zadaj pytanie

Refleksje

Wykłady


Sonda
Czym dla Ciebie jest Hare Kryszna?
Niebezpieczną sektą
Przejściową modą z Ameryki
Grupą nieszkodliwych dziwaków
Jedną z wielu religii
Autentyczną ścieżką prowadzącą do Boga
Nie mam zdania

Powered by PHP

Powered by MySQL


Sotiko - Internet dla Ciebie!


Znalazłeś błąd lub niedziałający link? Napisz do webmastera.
Projekty stron WWW


Jego nauki

Sam Śrila Prabhupad za najważniejsze w swym dorobku uważał książki. Często mawiał, że tłumaczenie i objaśnianie starożytnych pism wedyjskich to jego życie i dusza. W 1970 roku założył wydawnictwo Bhaktivedanta Book Trust, obecnie największego na świecie popularyzatora literatury wedyjskiej. W ciągu ćwierćwiecza swej działalności BBT pozwoliło milionom Iudzi zapoznać się przynajmniej z jedną z książek Śrila Prabhupada i przekonać o wartości nauk w niej zawartych. A oto krótki ich zarys.

Książki Śrila Prabhupada podkreślają doniosłe znaczenie ludzkiej formy życia
Naszą planetę zamieszkują różne gatunki istot żywych: jedne nieruchome (jak rośliny), inne obdarzone zdolnością ruchu (jak stworzenia wodne, owady, ptaki i ssaki). Człowiek to jeden spośród tych gatunków, ale nawet powierzchowny obserwator zgodzi się, że to gatunek szczególny, dysponujący możliwościami odróżniającymi go od pozostałych.

Odpowiedź na pytanie, jakie to możliwości, zacznijmy od postawienia innego pytania. Co odróżnia formę żywą od nieożywionej? Świadomość – przejawiają ją w różnym stopniu wszystkie formy życia. Dlatego właśnie uważamy je za żywe, a nie martwe. Oznaki świadomości wykazuje nawet mikroskopijna bakteria czy kwiat w doniczce, w odróżnieniu do stołu czy krzesła.

Forma ludzka wykazuje najwyższy poziom świadomości, jaki znamy. Może więc to lepiej rozwinięta świadomość odróżnia człowieka od pozostałych istot żywych?

Ale cóż takiego jest właściwie w świadomości człowieka, czego nie ma w świadomości owada, ptaka czy nawet naszego bliskiego "krewniaka" – małpy? Te stworzenia jedzą i my jemy; one śpią i my śpimy; one rozmnażają się i my to robimy; one się bronią i my też podejmujemy starania na rzecz własnego bezpieczeństwa. Fakt, że funkcje te przebiegają u nas w sposób bardziej wyrafinowany, może być jednym z dowodów wyższego stopnia rozwoju świadomości, ale nie wyjaśnia do końca naszej wyjątkowości wśród pozostałych form życia.

Bardziej zadowalające wyjaśnienie wskazuje na naszą zdolność refleksji nad sensem i celem życia oraz dociekania natury Boga. Tylko ludzie mogą tworzyć języki czy zdumiewać się wspaniałością rozgwieżdżonego nieba.

Dlatego właśnie Wedy radzą człowiekowi, by starał się dowiedzieć, kim jest on sam, czym jest wszechświat, kim jest Bóg i na czym polega nasz związek z Nim. Powinniśmy szukać rozwiązania podstawowych problemów życia: narodzin, śmierci, starości i chorób. Tego rodzaju pytań nie zadają sobie psy ani koty. Rodzą się one tylko w sercu istoty prawdziwie ludzkiej.

Książki Śrila Prabhupada zawierają doskonałą wiedzę Wed
Następnym krokiem po uznaniu doniosłości pytań egzystencjalnych jest znalezienie autorytatywnych źródeł, które mogłyby udzielić na nie odpowiedzi. Nie ulega wątpliwości, że jeśli w ogóle istnieje doskonałe źródło wiedzy o jaźni, wszechświecie i Bogu, musi to być źródło pewniejsze niż osobiste zdanie Kowalskiego, Nowaka, Freuda, Einsteina czy kogokolwiek innego.

Żaden człowiek nie ma doskonałych zmysłów, wszyscy też popełniamy błędy, stąd nasze względne opinie o rzeczach nie mieszczących się w naszym obszarze doświadczenia siłą rzeczy nie będą trafne ani wiarygodne. Owe obszary rzeczywistości nie poddają się empirycznym metodom badawczym; zawodzi tu też zwykła logika i jej niedoskonałe metody dowodzenia. Tak zwane prawdy odkryte drogą eksperymentu czy spekulatywnych dociekań nie pomogą nam zrozumieć Prawdy Absolutnej, która jest poza zasięgiem naszych niedoskonałych zmysłów i naszego umysłu.

Wedy tłumaczą, że jeśli chcemy zdobyć wiedzę na temat wykraczający poza możliwości ludzkiej percepcji i myśli, musimy otrzymać ją od kogoś, kto wie. Transcendentalne nauki zawarte w Wedach wygłosił na początku sam Najwyższy Pan. Bóg, najpotężniejsza z istot, nie ulega wpływowi żadnej siły innej niż On sam, a więc Jego wiedza musi być doskonała. Ktokolwiek przekazuje Jego nauki bez zmian, przekazuje tę samą doskonałą wiedzę. Już samo teoretyczne zaakceptowanie takiej możliwości stanowi krok na drodze do zrozumienia prawd Wed.

Doskonała wiedza Wed przetrwała tysiąclecia dzięki temu, iż kultywował ją i przekazywał nieprzerwany łańcuch mistrzów duchowych. Jednym z jego ogniw jest Śrila Prabhupad, a pierwszym – Kryszna. Dzięki temu wiedza zawarta w książkach Śrila Prabhupada jest tą samą wiedzą, jaką na początku wygłosił Pan. Śrila Prabhupad niczego nie wymyślił. Przekazywał po prostu ponadczasowe nauki Wed niczego nie dodając, nie ujmując i nie zmieniając.

Trzon dorobku pisarskiego Śrila Prabhupada stanowią trzy klasyczne pisma: Bhagavad-gita, Śrimad-Bhagavatam oraz Caitanyacaritamrta – łącznie ponad 25 tomów wiedzy na temat poznania Boga, czyli bhagavata-dharmy. Ich angielskie tłumaczenie, opatrzone wnikliwym komentarzem, stanowi najdonioślejszy wkład Śrila Prabhupada w duchowy, intelektualny i kulturowy dorobek ludzkości.

Książki Śrila Prabhupada przedstawiają uniwersalną metodę poznawania Boga
Nauki zawarte w książkach Prabhupada podzielić można na trzy główne działy, określane w sanskrycie terminami sambandha, abhidheya i prayojana. Sambandha to nasz związek z Bogiem, abhidheya – działanie w tym związku, a prayojana – najwyższa doskonałość, nasz ostateczny cel. Te trzy elementy są uniwersalne; odnaleźć je można w każdej religii świata.

Metoda opisana przez Śrila Prabhupada pozwala każdemu rozwijać się duchowo bez zmiany przynależności religijnej, narodowościowej czy kulturowej. Nauka o tym, kim jest Bóg, jak rozwijać więź z Nim i miłość do Niego nie ma nic wspólnego z sekciarstwem. Tego nie wyprze się żadna religia na świecie. Można ją więc nazwać sercem religii jako takiej – uniwersalnym schematem pozwalającym zrozumieć każdą religię.

Różne religie mogą nazywać Boga różnymi imionami i zalecać różne formy oddawania Mu czci. Mogą też występować między nimi różnice doktrynalne. Nie to stanowi jednak o autentyczności religii. Jej sprawdzianem jest fakt, że szczery wyznawca rzeczywiście poznaje Boga i rozwija w sobie miłość do Niego. Prawdziwa religia to sztuka kochania Boga. I ta sztuka jest istotą oraz treścią nauk Śrila Prabhupada.

Książki Śrila Prabhupada objaśniają różnicę między ciałem a jaźnią
Wszystkie zjawiska materialne mają początek i koniec. Jedna z tez kultury współczesnej głosi, że świadomość to także zjawisko materialne. Stąd przekonanie, że świadomość (jaźń) zanika wraz ze śmiercią ciała. Ten punkt widzenia jest jedynie nie zweryfikowanym doświadczalnie przypuszczeniem.

Nie zmienia to faktu, że idea śmierci jaźni wraz z ciałem pozostaje jednym z naczelnych punktów wyznania wiary współczesnej myśli materialistycznej. Większość z nas od wczesnego dzieciństwa wdrożona została do myślenia o sobie samych w takich właśnie, a nie innych kategoriach. Niewielu uświadamia sobie filozoficzne tego implikacje i ich praktyczny rezultat, tzn. bezwiedną skłonność do adaptowania stylu życia naznaczonego nihilizmem.

Podstawowe twierdzenie Wed stoi w skrajnej opozycji do poglądów współczesnej nauki na świadomość i życie. Według tych pism świadomość indywidualnej żywej istoty nie jest odbiciem procesów neurofizjologicżnych, ale odrębnym, niezależnym, wiecznym bytem.

Obecność świadomego obserwatora w ciele materialnym, nie ginącego i nie podlegającego zmianom w efekcie procesów psychicznych i biologicznych zachodzących w ciele, sugeruje istnienie dwóch jakościowo różnych energii: duchowej (świadoma jaźń) i materialnej (przemijające ciało). Wedy mówią, że energia duchowa, której przejawem jest świadomość, bynajmniej nie przestaje istnieć wraz ze śmiercią fizycznego ciała.

Skoro każdy z nas jest wieczną duszą, tymczasowo spowitą w takie czy inne cielesne okrycie, łatwo pojąć, że najwartościowsza działalność humanitarna to taka, która pomaga rozbudzić naszą prawdziwą duchową tożsamość i odnowić zapomniany związek z Bogiem. Ta właśnie działalność nosi nazwę świadomości Kryszny.

Jak nie jest żadnym osiągnięciem uratowanie ubrania tonącego człowieka, tak nie jest nim działalność humanitarna obliczona wyłącznie na polepszenie warunków bytu nietrwałego fizycznego ciała, które i tak musi się kiedyś zestarzeć, zachorować i umrzeć.

Sam Śrila Prabhupad objaśnia w Śrimad-Bhagavatam: "Prawdziwa jaźń istnieje poza fizycznym ciałem i subtelnym umysłem. Jest ona potężnym czynnikiem wprawiającym w ruch ciało i umysł. Nie da się osiągnąć szczęścia dogadzając tylko ciału i umysłowi, a ignorując potrzeby uśpionej duszy. [...] Trzeba zaspokoić potrzeby duszy Jak można uszczęśliwić ptaka w klatce samym czyszczeniem klatki? [...]

Miłość do Boga drzemie w każdej istocie. [...] Powinniśmy starać się rozbudzić w sobie tę świadomość. Najlepszą metodą jest słuchanie i mówienie o boskich czynach Najwyższego Pana. Wszystko, co nie zwiększa naszego upodobania do słuchania i powtarzania transcendentalnych słów o Bogu, Bhagavatam nazywa zwyczajną stratą czasu".

Reinkarnacja
"W tym ciele dusza bez przerwy wędruje od dzieciństwa przez młodość do starości. Podobnie po śmierci udaje się do innego ciała. Człowiek trzeźwo myślący nie da się zwieść takiej zmianie". (Bhagavad-gita, rozdz. 2, tekst 13)

Objaśnienie Śrila Prabhupada:
"W dzisiejszych czasach ludzie są tak niewykształceni, że nie rozamieją, iż ciało podlega nieustanaym zmianom, a w końcu zachodzi ostateczna zmiana – śmierć. W tym życiu mogę być królem, ale w następnym zostanę psem, jeśli tak zadecyduje prawo karmy. Pod wpływem materii dusza pogrąża się w głębokim uśpienia i przenoszona jest z jednej sytuacji do innej. Bez samorealizacji, bez wiedzy, żyje w przeświadczeniu, że naprawdę jest królem, kotem czy psem. Tymczasem są to jedynie zewnętrzne zmiany narzucone prawem Najwyższego".

Wyrazy uznania ze strony społeczności uczonych
Śrila Prabhupad mawiał, że chociaż na współczesnych uczelniach jest tyle różnych wydziałów, nie ma takiego, na którym można by zdobyć naukową wiedzę o duszy i Bogu. Upowszechniając oryginalną wedyjską naukę o samorealizacji Śrila Prabhupad wypełnił tę lukę, by zaspokoić palącą potrzebę społeczną. Odkąd rozpoczął swą działalność edukacyjną, setki uczonych, którzy zetknęli się z nim samym bądź z jego książkami, wyrażały uznanie tak dla jego cech charakteru, jak i dla jego działań dla dobra ogółu.

Oto jak opisuje swe wrażenia profesor Uniwersytetu Harvardzkiego Harvey Cox:
"Pamiętam, jakim zaskoczeniem było dla mnie pierwsze zetknięcie z członkami ruchu Hare Kryszna. Wszystko – ich ubiory, intonowanie, ogolone głowy – wydawało mi się nieco dziwaczne. Lecz po bliższyrn zapoznaniu się z ruchem odkryłem, że istota jego nauk jest zdumiewająco bliska podstawowym ideałom religii chrześcijańskiej: proste życie bez pogoni za dobrami doczesnymi, współczucie dla wszystkich stworzeń, solidarność, miłość, radość. Jestem pod wrażeniem tego, jak wielki wpływ miały na życie tylu ludzi nauki jednego człowieka i tradycja duchowa, którą ze sobą przyniósł. W moim przekonaniu osiągnięcia Śrila Prabhupada są doniosłe i trwałe".
Sentencja
"Kto pragnie wznieść się do poziomu boskości powinien oczyścić mowę, umysł, zmysły oraz mieć czyste i współczujące serce."
Canakya Pandit
(Canakya-niti Śastra, 7.20)
Więcej

Fotoreportaż
review
20.09.2016
Więcej

 
  Redakcja     Współpraca     Kontakt     Newsletter     Statystyki  
| |   Ustaw jako stronę startową   |   Poleć nas znajomemu   |
 
 

Copyright 1999-2019 by Vrinda.Net.pl
Wszelkie prawa zastrzeżone.
Projekt graficzny i wykonanie Dharani Design.

Vrinda.Net.pl
 
Strona startowa Vedanta OnLine Katalog stron WWW