kryszna, kriszna, hare, reinkarnacja, indie, festiwal, ISKCON, vaisnava, wschód, religia, sekta, joga, bóg, budda, jezus, duchowość, yoga, wegatarianizm, portal, taniec indyjski, kamasutra
    środa, 20 marca 2019 
    

Filozofia Kryszny

Śrila Prabhupad

ISKCON

Podręcznik

Sentencje

Zadaj pytanie

Refleksje

Wykłady


Sonda
Czym dla Ciebie jest Hare Kryszna?
Niebezpieczną sektą
Przejściową modą z Ameryki
Grupą nieszkodliwych dziwaków
Jedną z wielu religii
Autentyczną ścieżką prowadzącą do Boga
Nie mam zdania

Powered by PHP

Powered by MySQL


Sotiko - Internet dla Ciebie!


Znalazłeś błąd lub niedziałający link? Napisz do webmastera.
Konto w domenie vrinda.net.pl


WYKŁAD Z 17 MARCA 1992
Pojawienie się Śri Caitanyi Mahaprabhu
Bhuvaneśwar, 11.03.2006 19:10 — Gour Govinda Swami

Pragnąc pojąć chwałę miłości Radharani, Swoje własne cudowne cechy, którymi jedynie Ona się rozkoszuje poprzez Swą miłość, oraz szczęście, jakie Ona odczuwa, kiedy doświadcza słodyczy Jego miłości, Najwyższy Pan, Śri Kryszna, w nastroju Jej emocji pojawia się z łona Śrimati Sacidevi, jak księżyc wyłaniający się z oceanu.

Kiedy rozmawiamy o zstąpieniu Gaurangi Mahaprabhu (Pana Caitanyi), powinniśmy rozumieć powody Jego pojawienia się. Powody te są dwojakiej natury, stąd mówimy o zewnętrznym powodzie i powodzie wewnętrznym. Tym pierwszym jest rozdawanie nama-prema, miłości do Boga, doświadczanej dzięki intonowaniu świętych imion Najwyższego Pana Śri Kryszny. /harinama-sankirtan, pracare-yuga dharma-pracara/

kali-yuga dharma haya hari-sankirtana
etad arthe avatirna Śri Sacinandana
(Caitanya-bhagavat, Adi, 2.22)

"Zasadą religijną dla tego wieku Kali jest zbiorowe intonowanie świętych imion Pana. Śri Sacinandan (Pan Caitanya) zstępuje, aby tę zasadę ustanowić."

ei kaye bhagavate sarva-tattva-sara
kirtana-nimitta gauracandra-avatara
(Caitanya-bhagavat, Adi, 2.23)

"Powiedziane jest w Śrimad Bhagavatam, że Najwyższa Prawda Absolutna, Pan Gouracandra, zstępuje aby rozpowszechnić intonowanie świętych imion."

kali-yuga sarva-dharma hari-sankirtana
sarva prakacilena caitanya-narayana
(Caitanya-bhagavat, Adi, 2.26)

"Pan Caitanya zapoczątkował zbiorowe intonowanie świętych imion jako esencję zasad religii dla tego wieku Kali."

kali-yuge sankirtana-dharma palibare
avatirna hoila prabhu sarva-parikare
(Caitanya-bhagavat, Adi, 2.27)

"W Kali-yudze Pan zstępuje wraz ze Swymi towarzyszami, aby podtrzymać religijną zasadę sankirtana."

Caitanya caritamrita (Cc Adi 3.40) oznajmia, że wraz ze Swymi towarzyszami Gauranga Mahaprabhu pojawia się w Kali-yudze, a szczególnie w obecnej Kali-yudze, aby spełnić ten cel. /yuga-dharma, nama-prema-pracara oraz prema dharma/ Głównym rezultatem tego harinama-sankirtana [intonowania imion Pana Hari (Kryszny)] jest osiągnięcie miłości do Kryszny (krsna-prema) oraz Jego Samego. Ofiarowuje On i rozdaje tę Kryszna-prema nie czyniąc żadnych rozróżnień i nic w zamian nie żądając.

"Ten najbardziej szczodry Bóg, Najwyższa Osoba, znany jako Gaurakryszna (złoty Kryszna) ofiarowuje ją każdemu, nawet najniższym z ludzi." (Cc Madhya 23.1)

Śrila Locan Dasa Thakura powiedział:

brahmar durlabha prema saba kare sache
dina hina patita pamara nahi bache,

Nawet Brahmie trudno jest osiągnąć tę prema, miłość do Boga, ale Mahaprabhu daje ją każdemu, za darmo i bez rozróżnień. Nawet Jagai i Madhai, którzy byli najbardziej upadłymi, najbardziej zdegenerowanymi i grzesznymi osobami, również ją otrzymali. Dlatego Pan Caitanya znany jest jako Prema Puruszottama Sacinandana Gauranga.

Pięć tysięcy lat temu Kryszna zstąpił w Swej oryginalnej postaci i podczas Swej Kurukszetra-lila dla duchowego dobra całej ludzkości przekazał Arjunie Swe nauki Bhagavad Gity. Objawił tam nauki poufne, bardziej poufne i najbardziej poufne. Najbardziej poufną z nich jest:

man-mana bhava mad-bhakto
mad-yaji mam namaskuru
(Bhagavad Gita 9.34)

"Zawsze myśl o Mnie, zostań Moim wielbicielem, składaj Mi pokłony i oddawaj cześć. Będąc całkowicie pogrążony we Mnie, z pewnością przyjdziesz do Mnie."

Jest to Jego najbardziej poufna nauka, zaś nauką ostateczną jest:

sarva dharman parityajya,
mam-ekam saranam vraja
(Bg 18.66)

"Porzuć wszelkie rodzaje dharmy i po prostu podporządkuj się Mnie."

Jest to nauka teoretyczna Pana, jednak On nigdy nie nauczał w sposób praktyczny, na czym ma polegać to podporządkowanie.



"Muszę to zrobić jeszcze raz"

Tak więc po zakończeniu Swych boskich zabaw pod koniec Dvapara-yugi, Pan powrócił do Swej siedziby w świecie duchowym, zwanej Goloka Vrindavan, ale ponieważ jest On jedynym dobrze życzącym przyjacielem wszystkich żywych istot /suhrdam sarva-bhutanam/, pomyślał: "Przekazałem Arjunie poufne, bardziej poufne i najbardziej poufne nauki dla całej ludzkości, ale po Dvapara-yudze nastąpi Kali-yuga, wiek najbardziej grzeszny. Z powodu wzrostu grzesznych czynności, świadomość ludzi jest świadomością najbardziej zanieczyszczoną. Wszyscy angażują się w grzeszne czynności i nie mogą zrozumieć tego, co powiedziałem, nie zrozumieją tej saranagati-tattva, którą objawiłem jedynie jako teorię. Nie zademonstrowałem praktycznej strony tej wiedzy, dlatego muszę zstąpić ponownie." Tak więc Pan przyszedł jako Caitanya Mahaprabhu. To jest zewnętrzny cel i przyczyna, dla której zstąpił.

yuga dharma pravartaimu nama-sankirtana
cari bhava-bhakti diya nacamu bhuvana

"Osobiście zapoczątkuję religię tego wieku, nama-sankirtana – zbiorowe intonowanie świętych imion. Sprawię, że świat zatańczy w ekstazie, doświadczając czterech nastrojów miłosnej służby oddania." (Cc Adi 3.19)

Zstąpię i nauczać będę tej yuga-dharmy, nama-sankirtana i obdarzę ludzkość czterema formami bhakti: dasya – służba, sakhya- przyjaźń, vatsalya – rodzicielstwo, madhurya – miłość małżeńska. (śanta – neutralność – odrzucana jest w linii Śriman Mahaprabhu), tak aby cały świat zatańczył w ekstazie tej bhava-bhakti [nastrój miłosnego oddania dla Boga].

apani karimu bhakta-bhava angikare
apani acari bhakti sikhaimu sabale
apane na kaila dharma sikhana na yaya
ei ta' siddhanta gita-bhagavate gaya
(Cc Adi, 3.20-21)

Przyjmę bhakta-bhava, nastrój bhakty i nauczać będę bhakti. Nauczać mogę jedynie kiedy Sam będę stanowił praktyczny przykład.

Jeśli nie praktykuje się bhakti i sarangati (podporządkowania) we własnym życiu, nie można nauczać. Tak więc nastrój Pana Caitanyi jest nastrojem bhakty – bhakti-bhava. Taki jest cel i zewnętrzna przyczyna Jego zstąpienia (bahiranga karanam). Jest on ważny dla innych, dla ludzi Kali-yugi i dlatego zwany jest bahiranga – zewnętrzny. Razem z nim istnieje jednak powód wewnętrzny – antaranga karanam, ważny dla Niego Samego. Istnieją więc te dwa powody, a także ma miejsce wezwanie Advaita Acaryi, o którym mówić będę jutro rano. Jest ono także jednym z powodów, ale powodem najbardziej wewnętrznym jest spełnienie trzech pragnień Pana.

radhayah pranaya-mahima kidrso vanayaiva
svadyo yenadbhuta-madhurima kidrso va madiyah
saukhyam casya mad-anubhavatah kidrsam veti lobhat
tad bhavadhyah samajami saci-garbha-sindhau harinduh

"Pragnąc zrozumieć chwałę miłości Radharani, Swoje wspaniałe cechy, którymi jedynie ona rozkoszuje się poprzez Swoja miłość, oraz szczęście, które Ona czuje uświadamiając Sobie słodycz Jego miłości, Najwyższy Pan, Hari, Przepełniony Jej emocjami pojawia się z łona Śrimati Sacidevi, tak jak księżyc pojawia się z oceanu." (Cc. Adi. 1.6)

Svarup Damodar powiedział, że powyższy cytat użyty jest w 'Lalita Madhava' Rupy Goswamiego. W Kryszna-lila trzy rodzaje pozostają pragnień niespełnionymi. Czym jest miłość Radharani – radhayah pranaya-mahima kidrso vanayarva? Następnie: svadyo yenadbhuta madhurima kidrso va madiyah – czym jest Moja rupa-madhuri, doskonałe piękno, którym rozkoszuje się Radharani? Czym jest to niezrównane piękno i, po trzecie, jak Ja mogę się nim rozkoszować? Innymi słowy, w Najwyższym Panie, Śri Krysznie, pojawiają się trzy pragnienia, trzy rodzaje chciwości i aby je zaspokoić, On, Gaura awatara, pojawia się z łona Sacimati.



Chciwość/Pragnienie

Użyte jest tu słowo 'lobha' – chciwość (pragnienie), co jest bardzo znaczące, ponieważ Pan pragnie, jest 'chciwy'. Bycie chciwym jest całkiem naturalne. My jesteśmy osobami chciwymi, ale chciwymi materialnie. Taka chciwość, istniejąca w świecie materialnym, jest ganiona i uważana za jednego z naszych wrogów. Zauważcie, że w 16 rozdziale Bhagavad Gity, w 21 wersie, Pan Kryszna powiedział:

tri-vidham narakasyedam
dvaram nasanam atmanah
kamah krodhas tatha lobhas
tasmad etat trayam tyajey

Pan Kryszna mówi: porzuć te trzy rzeczy – kama, krodha, lobha – pożądanie, gniew i chciwość. Jeśli będziesz pod ich wpływem i władzą, otworzysz sobie drzwi do piekła, więc porzuć je. Chciwość jest bardzo zła, ponieważ osoby w materialny sposób chciwe, z całą pewnością będą cierpieć. Istnieje pewna krótka historia obrazująca to.

Pewien chłopiec widział, jak jego matka wsypała jagody do garnka, który jak garnki na wodę, miał bardzo wąskie gardło. Powodowany chciwością, chłopiec pożądał skosztowania tych jagód, więc włożył rękę do garnka i chwycił ich pełną garść. Kiedy próbował wyjąć rękę z jagodami, okazało się to niemożliwe, ponieważ otwór był zbyt wąski. Próby wyjęcia okazały się bolesne, więc chłopiec zaczął płakać, ale mimo iż cierpiał, nie wypuścił jagód z ręki, co pozwoliłoby mu wyjąć rękę. To prosta opowiastka pokazująca, że konsekwencją chciwości jest cierpienie. Dlatego Bhagavan Śri Kryszna mówi, aby pozbyć się tej cechy.

Jednak chciwość może być spożytkowana w służbie dla Kryszny. Słowo lobha jest bardzo starożytnym słowem, a jej ziarno znaleźć można w Bhagavanie (Bogu), a także w bhakcie. Jeśli chodzi o bhaktę Bhagavana, wielbiciel Pana mówi: lobha sadhu-sange hari-katha. Jak możesz spożytkować chciwość? Rozwijaj chciwość posiadania coraz więcej i więcej sadhu-sangi – towarzystwa świętych osób i słuchania coraz więcej hari-katha – rozmów o Krysznie (Hari). Rozwijaj tę chciwość, bo to jest bardzo dobra chciwość, chciwość duchowa, transcendentalna. Takiej chciwości nie powinniśmy porzucać, a raczej coraz bardziej ją rozwijać. Im więcej jej masz, tym więcej duchowej rozkoszy i zaawansowania otrzymasz. Osoba, która nie jest chciwa w taki sposób, nie może robić postępu na ścieżce życia duchowego. Jednak chciwość materialna powinna zostać porzucona.

Powiedziane jest także:

Kryszna-bhakti-rasa-bhavita matih
kriyatam jadi kuto pi labhyate,
tatra laulyam api mulyam-ekalam
janma-koti-sukrtair na labhyate

"Czysta służba dla Kryszny w pełnej Jego świadomości nie może być osiągnięta nawet przez setki i tysiące żyć pełnych pobożności. Można ją uzyskać za jedną jedynie cenę, którą jest intensywna chciwość jej osiągnięcia. Jeśli gdzieś jest ona do dostania, bez zwłoki należy ją kupić."
(Padyavali 14)

W tym wersie użyto słowa laulyam, również oznaczającego chciwość i można z niego zrozumieć, że ziarno chciwości tam istnieje. Znaczenie tego wersu jest takie, że jeśli posiadasz taką duchową chciwość, możesz osiągnąć krsna-bhakti-rasa, smak miłości Kryszny, czego nie osiągniesz, jeśli jesteś jej pozbawiony. Sadhu sange hari katha – Powinniśmy rozwijać chciwość posiadania coraz więcej towarzystwa sadhu i słuchania coraz więcej hari kirtana, hari katha, które pozwolą uczynić postęp w bhajan-sadhana. Osoby materialistyczne nie znają zastosowania chciwości i niewłaściwie ją wykorzystują do cieszenia się posiadaniem, co prowadzi ich do cierpienia. Więc kiedy mówimy o pojawieniu się Sacinandana Gaura Hari, pojawieniu się Pana Gaurangi Mahaprabhu, wiemy, że jest tam ta duchowa chciwość.



Cudowność

Na początku wyjaśniłem, jak w Krysznie istnieją trzy rodzaje chciwości (pragnień), które nie mogły być spełnione w Kryszna-lila, i dlatego pojawia się On jako Gaura-avatara. W Gaura-lila te trzy rodzaje chciwości są zaspokajane. Używanie słowa 'chciwość' jest cudowne. Czy ktokolwiek wcześniej użył takiego słowa? [w tej dziedzinie – tłum] Nikt, użył go dopiero Svarup Damodar. Tak więc, za przyczyną rozwinięcia tej chciwości Vrajaraja-nandana Kryszna stał się Sacinandana Gaura Hari. Ten, który jest purna-brahma, posiadający wszystko i nie potrzebujący niczego jednak odczuwa tego rodzaju chciwość. Cudowne! Cudowne! Niczego mu nie brakuje, jest On purna-brahma, jest zadowolony Sam w Sobie, niczego nie potrzebuje, nie ma w Nim żadnych braków. Skąd więc ta chciwość? Cudowne, tak cudowne! Powinniśmy zrozumieć tą tajemnicę i tattvę, jaka za nią kryje się [tattva – zasada, wiedza, tłum] Ten, który jest aptakama (samo-zadowolony), atmarama, który jest rasa-svarupa-purna-brahma, który jest paramananda-maya, najwyższym szczęściem i sacinandana-maya, On odczuwa chciwość/pragnienie. Jaka rodzaj chciwości to jest i za czym tęskni? Bardzo cudowne! Bardzo cudowne! Teraz rozumiecie, jak to ziarno chciwości stopniowo się rozwija, a jego kulminacją jest w Gauranga svarupa. Podam wam przykład i wyjaśnię rozwój tej chciwości i pragnienia.



Chciwość Pana Visnu

Vaukuntha-dhipati Visnu rozwija pewną chciwość, a mianowicie pragnie walczyć. Myśl o walce jest Mu miłą. Jako w Bhagavanie (Bogu) obecnych jest w Nim w pełni sześć rodzajów bogactw. Jednym z nich jest bala, czyli siła. W Nim obecna jest nieporównywalna siła, dlatego naturalnym jest, że powstaje potrzeba walki i spełnienia tego pragnienia, tej chciwości. Kiedykolwiek zaś w Bhagavanie zaistnieje pragnienie, Jego wewnętrzna moc, Yogamaya stwarza okoliczności dla jego spełnienia. Kiedy więc Vaikuntha-dhipati Narayan pragnie walczyć, wewnętrzna potencja, Yogamaya, stwarza odpowiednie warunki dla jego spełnienia.

Inną rzeczą jest, że przeciwnik powinien być równie silny, inaczej nie ma przyjemności z walki. Kim są więc przeciwnicy? Z kim Pan walczy? Pojawiają się więc Jaya i Vijaya, dwaj strażnicy [bramy Vaikunth – świata duchowego-tłum], którzy są bardzo silni. Poprzez pragnienie, czyli wolę Najwyższego Pana zostali oni przeklęci przez czterech Kumarów, aby stali się demonami na przeciąg trzech żyć. Sprawiła to Yogamaya. W pierwszym wcieleniu są oni Hiranyaką i Hiranyakasipu, w drugim Ravaną i Kumbhakaną, a w trzecim Siśupalą i Dantavakrą. Oto ich trzy inkarnacje, z którymi walczył Pan Narayan i czerpał z tego przyjemność. Na tym polega lobha, chciwość Pana Narayana, Visnu. Wydarzenia te opisane są w Śrimad Bhagavatam.



Chciwość Pana Nrisimhadeva

Następnie ma miejsce chciwość Pana Nrisimhadeva. Znamy dwie Jego postaci: ugra – groźna, i anugra – łagodna. W pierwszej z nich jest On bardzo przerażający, a w drugiej spokojny i łagodny. Po zabiciu Hiranyaksipu, Pan Nrisimhadev jest bardzo, bardzo groźny, kiedy tańczy podobnie do tańca tandava-nrtya Sziwy, które mam miejsce podczas anihilacji wszechświata. Kiedy Pan Nrisimhadev tańczył, cały świat drżał na widok Jego gniewu i strasznej postaci. Wszyscy półbogowie ofiarowywali Mu swe modlitwy, aby Go ułagodzić, lecz ich wysiłki były próżne. Wtedy poprosili oni Bhaktę Prahlada: "Prosimy, idź i załagodź gniew Pana Nrisimhadeva." Prahlada Maharaj jest bardzo drogim Panu wielbicielem, więc kiedy podszedł on do Pana Nrisimhadeva i ofiarował Mu modlitwy, Pan Nrisimhadev stał się spokojnym i wtedy Jego postać była bardzo spokojną i łagodną. Posadził Swojego drogiego wielbiciela, Prahlada, Sobie na kolana jak ojciec syna, i wtedy przepełniony był vatsalya-prema, rodzicielską miłością i przywiązaniem.

Zarówno ojciec jak i syn rozkoszują się tym rasa – uczuciem. Kiedy syn siedzi na kolanach ojca, tak ojcu jak i synowi sprawia to radość. Jest to wzajemne uczucie, ale powinniśmy zrozumieć, że przeżywanie tego uczucia przez syna jest głębsze i wspanialsze niż przez ojca. Tak więc Pan Nrisimha powstała ta chciwość: "Jak to jest, siedzieć na kolanach ojca i smakować to uczucie, tą rasę? W tej inkarnacji moim ojcem jest kamienna kolumna, nie mogę więc tego odczuć." Powstało więc w Nim to pragnienie, i aby je spełnić, wszystkie zstąpienia Pana po Panu Nrisimhadevie przyjmowały ojca i matkę.



Chciwość Pana Ramy

Wspaniałym tematem jest pragnienie Pana Ramy. Vibhiszana i Sugriva są przyjaciółmi Pana Ramy, co oznacza, że w Rama-lila istnieje sakhya-rasa, która jednak może być dwojakiej natury: sambhrama i viśrambha sakhya. Ta pierwsza oznacza obecność bojaźni i nabożnej czci, podczas gdy w drugim rodzaju związku przyjaźni takie uczucia są nieobecne, zastąpione równością i partnerstwem. W Rama-lila przejawia się przyjaźń pełna czci, gdzie nie ma mowy o równości, a Jego przyjaciele Sugriva i Vibhisana nie mogą wspinać się na ramiona Pana Ramy. Nie mogą oni zabrać Mu jedzenia sprzed ust, a co tu mówić o wspinaniu się na jego ramiona. Obawiają się oni nawet, że mogliby dotknąć stopą ciała Pana Ramy. Obawiają się, że byłoby to obrazą. Taka jest sambhrama sakhya. Jest to sakhya rasa pełna czci i szacunku.

Istnieje jednak uczucie tego pozbawione, kiedy przyjaciele uważają się za równych Panu. Nie ma tu śladu czci i bojaźni. Czy jeśli twoja stopa dotknie twego własnego ciała, czy jest to problem? Nie jest, ponieważ to twoja własna stopa dotyka twojego ciała, a nie czyjaś stopa. Ktoś inny może być uważny, aby tego nie zrobić. Ten rodzaj przyjaźni pozbawiony czci i bojaźni, viśrambha sakhya, znajdujemy w Kryszna-lila. Chłopcy-pasterze wspinają się na ramiona Kryszny i zabierają Mu jedzenie sprzed ust, a On odwzajemnia się podobnie, jakby byli sobie równi. Stopy pasterzy często dotykają Jego wiecznego, duchowego ciała i nie jest to żadnym problemem dla Śri Kryszny, ponieważ jest to tak, jakby to Jego własna stopa Go dotykała. Jego przyjaciele są bowiem priya-śyasakha, bardzo Mu drodzy. Istnieje tu równość i jedność (abhinnam). Jednak taka sakhya-rasa nie jest odczuwana w Rama-lila, i dlatego Pan Rama odczuwa pragnienie jej smakowania, co zostaje spełnione w Kryszna-lila, w Kryszna-avatara.



Istota smaku małżeńskiego

Istnieje jeszcze jedna rasa, madhurya rasa, czyli smak miłosny, małżeński. Jako Rama-avatara Pan jest maryada-puruszottama, bardzo ściśle wypełnia zalecenia i zasady wedyjskie. Nigdy, w najmniejszym stopniu ich nie narusza (eka-patni-dhara). Poślubia tylko jedną żonę, tylko jedną żonę. Ściśle przestrzega zasad. W Rama-lila, madhurya-rasa nie jest smakowana, ponieważ w najwyższym stopniu jest ona smakowana, kiedy ma miejsce połączenie i rozłąka. W Rama lila również znajdujemy połączenie i rozłąkę, kiedy Ravana porwał Sitę. Rozłąka miała miejsce również, kiedy Rama oddalił od Siebie Sitę, ale w tym rodzaju rozdzielenia brak jest różnorodności, jest ono nienaturalne, wymuszone, nie ma więc mowy o smakowaniu esencji madhurya rasa.

Różne rodzaje rozdzielenia (viraha) zostały omówione przez Rupę Goswamiego w "Ujjvala Nilamani". Są ich różne rodzaje: purava-raga viraha, mana viraha, prema-vaicitya viraha, których nie mam w Rama lila. Jest tam jedynie pravasa viraha. Jest to bardzo poufna i wzniosła nauka, której teraz nie będę wam wyjaśniał. Zrobię to kiedyś, oddzielnie.

Wszystkie rodzaje rozłąki istnieją jednak w Kryszna lila, więc Pan Rama rozwija tę chciwość, aby smakować te rodzaje rozdzielenia. Pragnienie to jest spełniane w Kryszna lila. Viraha, rozłąka ukochanych osób jest najwyższą platformą prema. Na tym poziomie, nayaka i nayika, ukochany i ukochana, rozkoszują się w sercu tym uczuciem. Dlatego w Kryszna lila, Kryszna jest Radha-kanta (mężem Radhy), Radha jest Jego własną żoną. Kryszna jest też Gopi-kanta, mężem gopi, ale uczynił je On czyimiś żonami, aby smakować parakiya-rasa.

W Rama lila smakowana jest jedynie svakiya-rasa. Svakiya oznaczy własną żonę, więc nie ma tu rozkoszowania się parakiya-rasa, przez co w Panu Ramie istnieje to pragnienie. Pan Kryszna uczynił własne żony czyimiś żonami, aby rozkoszować się parakiya-rasa, przez co to, co pozostaje niespełnione w Rama-lila, spełnione jest w Kryszna-lila. Tak więc widzimy, jak każde kolejne zstąpienie Pana spełnia Jego różne pragnienia.



Siedziba miłości

W Kryszna-lila obecne są trzy rodzaje pragnienia:

sri radhayah pranaya-mahima kidrso vanayaiva
svadyo yenadbhuta-madhurima kidrso va madiyah
saukhyam casya mad-anubhavatah kidrsam veti lobhat
tad bhavadhyah samajami saci-garbha-sindhau harinduh

"Pragnąc zrozumieć chwałę miłości Radharani, Swoje wspaniałe cechy, którymi jedynie ona rozkoszuje się poprzez Swoja miłość, oraz szczęście, które Ona czuje uświadamiając Sobie słodycz Jego miłości, Najwyższy Pan, Hari, Przepełniony Jej emocjami pojawia się z łona Śrimati Sacidevi, tak jak księżyc pojawia się z oceanu." (Cc. Adi. 1.6)

Pierwszym pragnieniem jest: Czym jest miłość Radharani i jak mogę tę miłość smakować? Drugie: Na czym polega Moje doskonałe, wszech-atrakcyjne piękno? Nie mogę go smakować Samemu. Jak mam to zdobyć? I trzecie pragnienie: Jaką przyjemność i szczęście odczuwa Radharani, kiedy rozkoszuje się Moim wszech-atrakcyjnym pięknem? Jak mogę to odczuć? Te trzy pragnienia pozostają niespełnione w Kryszna-lila, dlatego Kryszna zstępuje jako Gaura-avatara, Śri Czaitanya Mahaprabhu. Właśnie spełnienie tych trzech pragnień jest wewnętrznym powodem (antaranga karanam) Jego pojawienia się.

Svarup Damodar użył słowa 'lobhat' – 'z chciwości', 'z pragnienia' – co jest bardzo znaczące.

Dziękuję bardzo.



Tłumaczenie: Madhava Caran das
Język oryginału: angielski



Wyślij do znajomego Wydrukuj ten tekst Wykłady góra


:) [0]
Gaura-sakti d (27.03.2005, godz. 16:46)

Jaya Sri Caitanya Mahaprabhu! [0]
dolicka-yatra (25.03.2005, godz. 21:25)




Przepraszamy - komentowanie chwilowo niemożliwe
Wprowadzamy zmiany w zasadach komentowania.
Zapraszamy później.


Sentencja
"Chciwca zjednasz podarunkiem, człowieka zawziętego rękoma złożonymi do pozdrowienia, głupca zjednasz dowcipem, a mędrca mówieniem prawdy."
Canakya Pandit
(Canakya-niti Śastra, 6.12)
Więcej

Fotoreportaż
review
20.09.2016
Więcej

 
  Redakcja     Współpraca     Kontakt     Newsletter     Statystyki  
| |   Ustaw jako stronę startową   |   Poleć nas znajomemu   |
 
 

Copyright 1999-2019 by Vrinda.Net.pl
Wszelkie prawa zastrzeżone.
Projekt graficzny i wykonanie Dharani Design.

Vrinda.Net.pl
 
Strona startowa Vedanta OnLine Katalog stron WWW