W swym artykule Dasanudasa Vanacari wyraża opinię, że do opuszczania ISKCON-u przyczyniają się obrazy oraz brak siły duchowej. Nie mogę się z nim zgodzić w tej kwestii, ponieważ z mojego doświadczenia wynika, że większość z tych, którzy odeszli, odeszli ponieważ chcieli po prostu robić co innego w życiu. Nie ma wątpliwości, że mały procent odejść spowodowany był bezpośrednimi zatargami z władzami, nie znam jednak nikogo, kto odszedłby z powodu "jakiegoś upadku". Jeśli przez "upadek" uważa on łamanie 4 zasad regulujących, mogę go zapewnić, że większość nie podeszłych wiekiem członków tradycyjnego Joga Aśramu utrzyma taki poziom wyrzeczenia zmysłowego jedynie przez ograniczony okres czasu. To jednak nie powoduje, że odchodzą. Bardzo niewiele osób w ISKCON-ie nigdy nie "upadło", jeśli było jego członkami przez jakikolwiek czas. Nie to jest bodźcem do odchodzenia z ISKCON-u.

Zachowanie entuzjazmu w życiu duchowym z pewnością jest jednym z największych wyzwań, przed jakim stają bhaktowie. Jedną stroną tego dylematu są nieuniknione trudności w praktykowaniu Bhakti żyjąc w materialistycznym społeczeństwie oddanym zadowalaniu zmysłów, drugą zaś – problemy w samym ruchu. Obie mogą prowadzić do utraty entuzjazmu, jeśli aspirujący wielbiciel nie podejdzie do nich właściwie. Zmagając się z tym problemem we własnym życiu, doszedłem do pewnych przemyśleń, które mogą okazać się pomocne dla innych wielbicieli. W obu przypadkach, lekarstwem jest powrót do przyczyny, dla której w ogóle staliśmy się wielbicielami – do miłości do Boga.

Rzeczywistość jest jedna i ta sama – różnica jest tylko w nazewnictwie i różnorodności form. Nad jeziorem są trzy czy cztery ghaty dla różnych grup -społecznych. Hindusi pijący wodę nazywają ją dżal, Muzułmanie mówią pani a Brytyjczycy używają słowa water. Wszyscy oni mówią o tym samym, różnica jest wyłącznie w nazwie.

To smutne, że zamiast dyskutowania Kryszna-katha, zapanowała tendencja tworzenia filozofii z naszych słabości. Każdy ma pewne karmicznie słabe punkty – niech to będzie homoseksualizm, uzależnienie od zadowalania zmysłów, tendencja do krytykowania, słaba sadhana, brak smaku do życia duchowego. Niektórzy wielbiciele mogli odczuć, że w przeszłosci ISKCON zaniedbał wysłuchiwania osobistych, psychologicznych potrzeb swoich czlonkow, co teraz powinno zostać zmienione i wyregulowane.

Dokładnie dwa lata temu w wypadku samochodowym niedaleko Wrocławia, stracił życie jeden z polskich wielbicieli, Ratnanga das. Niecałe dziesięć miesięcy później w drodze z Mayapur do Kalkuty zginęli Tamal Kryszna Goswami i Vrindavaneśvari dasi, których samochód zderzył się z autem przecinającym główną drogę. O podobnych zdarzeniach zawsze było słychać i często przestrzegano o ostrożności na drogach.

Czy zastanawiasz się czasem, kim naprawdę jesteś i czego rzeczywiście chcesz Ty jako TY? Co by się stało, gdyby "odciąć Cię" od wszystkich informacji i afirmacji, którymi jesteśmy codziennie karmieni przez media w postaci reklam, telewizji, radia, prasy i billboardów? Zapytasz być może, skąd te dziwne pytania – przecież ja doskonale wiem kim jestem i czego pragnę. Ale czy rzeczywiście?

1

Kochani Wielbiciele

Trzy tysiące lat po rozpoczęciu się Kali-Yugi, epoce kłótni, walk i niepotrzebnego gadulstwa, na ziemię zstąpiła Boska Istota – Jezus Chrystus. Był On uosobieniem współczucia, dobroci, prawdziwej dharmy oraz nadzwyczaj doskonałej miłości. Wielu Go kochało, wielu nienawidziło, jednak gdziekolwiek się pojawiał nikt nie mógł oprzeć się Jego doskonałej wiedzy, charyźmie oraz nadludzkiej osobowości, która skradła tysiące serc.

Do napisania tego artykułu skłoniła mnie jedna bardzo zabawna sytuacja. Wydawać by się mogło, że na pierwszy rzut oka błaha i banalna, ale z drugiej strony można z niej wyciągnąć wiele wniosków i przemyśleń dla siebie. Nie chciałbym również, aby tekst ten został przez niektórych czytelników odebrany jako obraźliwy, czy naśmiewający się z kogokolwiek. Opisując tę historię mam zamiar przedstawić tylko w jasnym świetle, jak niektóre osoby i ich postępowanie jest odbierane czasem przez innych, patrzących na to z boku.

Może ktoś z Was oglądał "Matrix", film w którym bohater odkrywał, że życie, które zawsze uważał za to jedyne, realne, tak naprawdę takim nie jest. Okazało się, że wszystko to, co było dla niego rzeczywistością, było jedynie wirtualnym światem. Nikt z nas zapewne nie przypuszczał, że coś takiego rzeczywiście może mieć miejsce, chociaż film zaiste pobudza wyobraźnie.

Mój kochany przyjacielu jak ci się wiedzie? Piszę do ciebie list, aby ci powiedzieć, że cię kocham i tęsknię za tobą.