kryszna, kriszna, hare, reinkarnacja, indie, festiwal, ISKCON, vaisnava, wschód, religia, sekta, joga, bóg, budda, jezus, duchowość, yoga, wegatarianizm, portal, taniec indyjski, kamasutra
    środa, 16 stycznia 2019 
    

Vedanta OnLine

Śrila Prabhupad

Bhagavad-gita

Caitanya Caritamrita

Doskonałe pytania doskonałe odpowiedzi

Gita-mahatmya

Kryszna

Mahabharata

Nauki Królowej Kunti

Nektar Instrukcji

Nektar Oddania

Poza narodzinami
i śmiercią


Prabhupad

Prawda i piękno

Reinkarnacja

Śri Iśopanisad

Śrimad Bhagavata Mahatmya

Śrimad Bhagavatam

Tulasi-mahatmya

W obliczu śmierci

W stronę
samopoznania


Wzniesienie się
do świadomości Kryszny


Złoty Avatar

Źródłem życia
jest życie



Sonda
Czym dla Ciebie jest Hare Kryszna?
Niebezpieczną sektą
Przejściową modą z Ameryki
Grupą nieszkodliwych dziwaków
Jedną z wielu religii
Autentyczną ścieżką prowadzącą do Boga
Nie mam zdania

Powered by PHP

Powered by MySQL


Sotiko - Internet dla Ciebie!


Znalazłeś błąd lub niedziałający link? Napisz do webmastera.
Projekty stron WWW


Caitanya Caritamrita On-line



Kryszna - Źródło wiecznej przyjemności  

Rozdział 86 – Modlitwy Ved uosobionych cz.2

wstecz Indeks rozdziałów dalej

Części tego rozdziału:   1   2   3   4   5   6   7

W rzeczywistości Kryszna jest obecny wszędzie. Dlatego Vaisnava znaczy swoje ciało świątyniami Visnu: najpierw maluje tilaka na brzuchu, następnie na piersi, między obojczykami, następnie na czole i stopniowo dochodzi do czubka głowy określanego jako brahma-randhra. Trzynaście świątyń reprezentowanych przez znaki tilaka na ciele Vaisnavy znanych jest jako: na czole – świątynia Pana Keśavy, na brzuchu – świątynia Pana Narayana, na piersi – świątynia Pana Madhavy, na szyi między obojczykami – świątynia Pana Govindy. Po prawej stronie pod żebrami – świątynia Pana Visnu, na prawym ramieniu – świątynia Pana Madhusudany, po prawej stronie obojczyka – świątynia Pana Trivikramy. Podobnie, po lewej stronie pod żebrami – świątynia Pana Vamanadevy, na lewym ramieniu – świątynia Śridhary, po lewej stronie obojczyka – świątynia Hrisikeśy, na górnej części pleców – świątynia o nazwie Padmanabha, a na dolnej części pleców – Damodara. Świątynia na czubku głowy nazywa się Vasudeva. Tak przedstawia się proces medytacji o usytuowaniu Pana w różnych częściach ciała, lecz dla tych, którzy nie są Vaisnavami, wielcy mędrcy polecają medytację o cielesnej koncepcji życia – medytację o jelitach, sercu, gardle, brwiach, czole i czubku głowy. Niektórzy z mędrców będący w sukcesji uczniów wielkiego świętego Aruny skupiają swą medytację na sercu, bowiem w sercu przebywa Dusza Najwyższa razem z żywą istotą. Potwierdzone jest to w piętnastym rozdziale Bhagavad-gity, gdzie Pan stwierdza, "Przebywam w każdym sercu."

Dla Vaisnavy ochrona ciała dla służby dla Pana jest częścią służby oddania, lecz ci, którzy są zatwardziałymi materialistami, przyjmują to ciało za jaźń. Wielbią oni to ciało poprzez yogiczny proces medytacji skupiającej się na różnych częściach ciała, takich jak manipuraka, dahara i hrdaya, stopniowo wznosząc się do brahma-randhra na czubku głowy. Pierwszorzędny yogin, który osiągnął doskonałość w praktyce yogi, ostatecznie odchodzi z tego świata poprzez brahma-randhra, udając się na jedną z planet materialnego albo duchowego świata. W jaki sposób yogin może przenieść się na inną planetę, zostało bardzo wyraźnie opisane w drugim Canto Śrimad-Bhagavatam.

W związku z tym, Śukadeva Goswami polecił początkującym, aby wielbili virata-purusę – olbrzymią kosmiczną formę Pana. Temu, kto nie może uwierzyć; że można czcić Pana z jednakowym powodzeniem w formie Jego Bóstwa (arca), czy też temu, który nie potrafi skoncentrować się na tej formie, radzi się czcić kosmiczną formę Pana. Niższa część wszechświata uważana jest za stopy i nogi kosmicznej formy Pana, środkowa część wszechświata uważana jest za pępek albo brzuch Pana, wyższe systemy planetarne, takie jak Janaloka i Maharloka są sercem Pana, a najwyższy system planetarny, Brahmaloka, uważany jest za czubek głowy Pana. Istnieją różne procesy polecane przez wielkich mędrców, zależnie od pozycji czciciela, lecz ostatecznym celem wszelkich procesów yogi i medytacji jest powrót do Boga. W Bhagavad-gicie powiedziane jest, że każdy kto osiąga najwyższą planetę, siedzibę Kryszny, czy też planety Vaikuntha, nigdy nie musi ponownie schodzić do tych nędznych materialnych warunków życia.

Dlatego Vedy zalecają uczynienie lotosowych stóp Visnu celem wszelkich naszych wysiłków. Tad visnoh paramam padam. Visnuloka, czyli planety Visnu, położone są ponad wszystkimi planetami materialnymi. Te planety Vaikuntha znane są jako sanatana-dhama – są one wieczne. Nigdy nie ulegają one unicestwieniu, nawet wtedy, gdy unicestwieniu ulega cały świat materialny. W konkluzji możemy stwierdzić, że jeśli istota ludzka nie wypełnia misji swego życia polegającej na oddawaniu czci Najwyższemu Panu i nie powraca do Boga, to należy przez to rozumieć, że nie udało się jej spełnić głównego celu ludzkiego życia.

Następna modlitwa Ved uosobionych do Pana dotyczy Jego przenikania w różne gatunki życia. W rozdziale czternastym Bhagavad-gity powiedziane jest, że w każdym gatunku i w każdej formie życia obecna jest duchowa, integralna cząstka Najwyższego Pana. W Gicie Sam Pan stwierdza, że jest On dającym nasienie ojcem wszystkich form i gatunków życia i dlatego wszystkie z nich muszą być uważane za synów Pana. Przenikanie Najwyższego Pana do każdego serca w Jego aspekcie Paramatmy czasem wprawia w zakłopotanie impersonalistów, którzy uważają, że żywa istota i Najwyższy Pan są na równym poziomie. Myślą oni, że ponieważ Pan przenika do różnych ciał razem z duszą jednostkową, to nie ma pomiędzy nimi różnicy. Rzucają oni wyzwanie: "Dlaczego dusza jednostkowa ma czcić Duszę Najwyższą, Paramatmę?" Według nich Dusza Najwyższa i dusza jednostkowa znajdują się na tym samym poziomie. Stanowią one jedność i nie ma między nimi żadnej różnicy. Lecz w rzeczywistości taka różnica istnieje, i zostało to wyjaśnione w piętnastym rozdziale Bhagavad-gity, w którym Pan mówi, że chociaż przebywa z żywą istotą w tym samym ciele, to jest On wyższy w stosunku do niej. Jest On tym, który kieruje żywą istotą od wewnątrz, dając jej inteligencję. W Bhagavad-gicie jest wyraźnie powiedziane, że Pan daje duszy jednostkowej inteligencję i że zarówno pamiętanie, jak i zapomnienie również pochodzą od Duszy Najwyższej. Nikt nie może działać niezależnie, bez sankcji Duszy Najwyższej. Dlatego dusza jednostkowa działa zgodnie ze swą karmą wytworzoną w przeszłości i przypominaną przez Pana. Dusza jednostkowa ma skłonności do zapominania – taka jest jej natura, lecz obecność Pana w jej sercu przypomina jej to, co pragnęła robić w swym poprzednim życiu. Inteligencja duszy jednostkowej może być porównana do ognia w drewnie. Chociaż ogień jest zawsze ogniem, to jednak jego wielkość jest proporcjonalna do wielkości drewna, które spala swymi płomieniami. Podobnie, chociaż dusza indywidualna jest jakościowo taka sama jak Najwyższy Pan, to jednak przejawia się zgodnie z ograniczeniami narzuconymi jej przez ciało, w którym obecnie przebywa.


Części tego rozdziału:   1   2   3   4   5   6   7

wstecz Indeks rozdziałów dalej
 
  Redakcja     Współpraca     Kontakt     Newsletter     Statystyki  
| |   Ustaw jako stronę startową   |   Poleć nas znajomemu   |
 
 

Copyright 1999-2019 by Vrinda.Net.pl
Wszelkie prawa zastrzeżone.
Projekt graficzny i wykonanie Dharani Design.

Vrinda.Net.pl
 
Strona startowa Vedanta OnLine Katalog stron WWW