kryszna, kriszna, hare, reinkarnacja, indie, festiwal, ISKCON, vaisnava, wschód, religia, sekta, joga, bóg, budda, jezus, duchowość, yoga, wegatarianizm, portal, taniec indyjski, kamasutra
    czwartek, 18 grudnia 2014 
    

Aktualności

Sankirtan

Prasa

Periodyki

Fotoreportaże

Zapowiedzi

Kalendarz

Wasze SMS-y

Wywiady


Sonda
Czym dla Ciebie jest Hare Kryszna?
Niebezpieczną sektą
Przejściową modą z Ameryki
Grupą nieszkodliwych dziwaków
Jedną z wielu religii
Autentyczną ścieżką prowadzącą do Boga
Nie mam zdania

Powered by PHP

Powered by MySQL


Sotiko - Internet dla Ciebie!


Znalazłeś błąd lub niedziałający link? Napisz do webmastera.
Bazar Vrinda.Net.pl


Czytaj książki Śri Prabhupada


KURIER NAMA-HATTA NR 3-4%20(21-22)
Sekciarstwo
Wprowadzenie do Śri Kryszna Samhity
Bhaktivinod Thakur

Zarówno mieszkańców Indii jak i innych krajów można: zaliczyć do dwóch zasadniczych kategorii: podobnych osłom i podobnych łabędziom. Większość osób zalicza się do tej pierwszej kategorii. Ludzi o usposobieniu łabędzi jest znacznie mniej. Potrafią odczytywać ze znaczeń Pism Świętych rzeczy najważniejsze a co za tym idzie – czynią postęp.

Pomimo że każdy ma prawo by dyskutować na duchowe tematy, to na podstawie różnych kwalifikacji ludzi zaliczymy ich do różnych kategorii. Pierwsi to ci, którzy nie posiadają niezależnej zdolności rozróżniania, inaczej zwani są ludźmi słabej wiary. Nie mogą odwołać się do niczego innego poza wiarą. Jeśli nie akceptują tego, co spisali kompilatorzy pism, jako nakazu Pana, upadają.

Ich kwalifikacje pozwalają im zrozumieć tylko podstawowe nauki o Krysznie; nie pozwalają im one zrozumieć subtelnych znaczeń. Dopóki stopniowo nie awansują dzięki dobremu towarzystwu, winni próbować wznieść się pod osłoną wiary.

W drugiej kategorii znajdziemy tych którzy, jeszcze nie odnieśli sukcesu w powiązaniu wiary z argumentami, czyli będących na poziomie madhyama-adhikari.

W trzeciej – ekspertów w łączeniu tych dwóch aspektów. Dzięki wykorzystaniu materialnych zasobów są oni w stanie osiągnąć doskonałość w swych niezależnych wysiłkach. Takie osoby nazywane są uttama-adhikari, jest to najwyższy status.

Sekciarstwo jest naturalnym produktem ubocznym procesu poznawania Prawdy Absolutnej. Kiedy wpierw aczarjowie skonstatują i instruują o Prawdzie, nie jest Ona zanieczyszczona sekciarstwem. Jednakże wskutek upływu czasu zasady i reguły, otrzymane poprzez sukcesje uczniów, ulegają zmianie, stosownie do mentalności i otoczenia ludzi. Zasada, która jest przestrzegana przez jedno społeczeństwo, nie jest koniecznie akceptowana przez inne. Dlatego też społeczności różnią się od siebie nawzajem. Rozwijając stopniowo szacunek dla swych zasad, dana społeczność rozbudza jednocześnie nienawiść w stosunku do innych społeczności i uważa ich zasady za niższe i gorsze.

Takie symptomy sekciarstwa można dostrzec w każdym kraju od czasów niepamiętnych. Widoczne jest to wśród neofitów i do pewnego stopnia wśród osób będących na poziomie madhyama-adhikari. Natomiast pośród uttama-adhikari nie ma żadnych śladów sekciarstwa. Stosowanie się do szczególnych wzorców jest widocznym symptomem społeczeństwa. Istnieją trzy typy wzorców – alocakgata, alocanagata i alocyagata. Alocakgata występuje wtedy, gdy sekciarze przyjmują zewnętrzne znaki. Przykładem alocakgata są tilaka, korale na szyi, szafranowe szaty, czy też chrzciny praktykowane na Zachodzie.

Inne czynności praktykowane podczas procesu czczenia, różniące się między sobą nazywane są alocanagata. Przykładami alocanagata są: ofiary, podejmowanie wyrzeczeń, śluby, studiowanie pism, czczenie bóstw, budowanie świątyń, okazywanie szacunku drzewom i rzekom stosownie do ich czystości, ubieranie się jak sannyasin, brahmacarin lub grhastha, działanie jak aczarjowie, zamykanie oczu, okazywanie szacunku specyficznym rodzajom książek, przestrzeganie zasad i reguł w żywieniu oraz okazywanie szacunku wobec czystości danego miejsca i czasu.

Przykładem alocyagata są: nadawanie atrybutu osobowego lub bezosobowego Najwyższemu Panu, instalowanie bóstw, okazywanie nastroju inkarnacji Pana, rozważanie na temat nieba i piekła oraz próbowanie przepowiadania przyszłego losu duszy. Przeróżne formy tych duchowych czynności stwarzają podziały sekciarstwa.

Różnice, które powstają z powodu miejsca, czasu, języka, zachowania, pożywienia, ubioru i natury poszczególnych społeczności, są włączone do praktyk duchowych i stopniowo poróżnia to tak bardzo jedną społeczność od drugiej, że w pewnym momencie nawet branie pod uwagę faktu, że każdy jest człowiekiem, może zostać utracone. Z powodu tych różnic rodzą się nieporozumienia; zrywa się stosunki społeczne oraz zaczyna się toczyć walkę, prowadzącą nawet do wzajemnego zabijania się. Kiedy mentalność osłów staje się dominującą wśród kanistha-adhikari, z pewnością zaangażują się oni w podobne czynności. Jeśli jednakże rozwiną w sobie mentalność łabędzi, wtedy nie wezmą udziału w kłótniach; raczej będą starali się osiągnąć wyższy etap.

Madhyama-adhikari nie wykłócają się zbytnio o zewnętrzne normy, niestety są zawsze narażeni na niezgodności filozoficzne. Czasami potępiają standardy neofitów i ustanawiają swoje jako nadrzędne. Krytykują czczenie bóstw przez neofitów po to, by ustanowić godnego czci Pana jako nie posiadającego formy. W takich wypadkach uważani są za ludzi podobnych osłom. Gdyż jeśliby posiadali mentalność łabędzi oraz pragnienie osiągnięcia wyższego etapu, respektowaliby praktyki innych i sami dociekaliby o wyższych tematach.

W istocie, sprzeczności powstają tylko z powodu oślej mentalności. Osoby, które są niczym łabędzie, przez wzgląd na przeróżne kwalifikacje ludzi, dopuszczają istnienie odmiennych praktyk. W ten sposób naturalnie odwiązują się od sekciarskich kłótni. Należy wiedzieć, że tych, którzy są podobni osłom i podobni łabędziom, odnajdujemy zarówno wśród kanistha-adhikari jak i madhyama-adhikari. Nie oczekuję, że podobni osłom ludzie z szacunkiem odniosą się do tej książki. Jeśli neofici i madhyama-adhikari będą całkowicie obojętni na sprzeczności w różnych praktykach i spróbują awansować dalej, wtedy staną się podobni łabędziom, staną się naszymi szacownymi i drogimi przyjaciółmi. Osoby podobne łabędziom mogą przyjąć szczególną praktykę od urodzenia lub w dzieciństwie, gdyż tak zostały poinstruowane, niemniej jednak pozostają neutralne i niesekciarskie.

Istnieje ogromna trudność w nadaniu nazwy zasadom religijnym, które będą wyjaśniane i ustanawiane w tej książce. Jeśli te zasady otrzymają jakąś szczególną nazwę, wtedy inna grupa zaprotestuje przeciw nim. Dlatego też Śrimad Bhagavatam ustanawia sanatan-dharmę jako satvata-dharmę, innymi słowy zasady religijne zorientowane na Prawdę Absolutną. Jeszcze inna nazwą dla tych zasad religijnych jest Waisznawa-dharma. Waisznawów podobnych osłom można podzielić na następujące kategorie: Saktowie (czciciele Durgi), Saurowie (czciciele boga-słońca), Ganapatyas (czciciele Ganeśa), Siwaici (czciciele Siwy) i Waisznawowie (czciciele Wisznu). Ale Waisznawowie podobni łabędziom nie są sekciarscy i dlatego niezwykle rzadcy. Pięć typów wspomnianych wyżej spirytualistów, zgodnie z tym, co dostrzegamy w Indiach, nazwanych jest stosownie do ich kwalifikacji.

Człowiek posiada dwa rodzaje dążeń; arthic czyli materialne, oraz paramarthic czyli duchowe: Dążenia materialne zawierają w sobie: utrzymywanie ciała, budowanie domu, małżeństwo, płodzenie dzieci, studiowanie, zdobywanie bogactw, materialną naukę, pracę w fabryce, zdobywanie i utrzymywanie materialnych aktyw gromadzenie pobożnych uczynków. Aczkolwiek istnieją podobieństwa pomiędzy czynnościami ludzkich istot a zwierząt, to niemniej jednak wysiłki materialne ludzi są dalece wyższe od naturalnych tendencji zwierząt. Jeśli po wypełnieniu materialnych potrzeb człowiek nie przyjmuje schronienia swych konstytucjonalnych zajęć, wtedy może być on nazwany zwierzęciem dwunożnym.

Konstytucjonalne czynności czystej duszy nazywane są sva-dharma, czyli przypisanymi czynnościami. Ta sva-dharma jest najbardziej widoczna w czystym stanie egzystencji duszy. W swym czystym stanie egzystencji sva-dharma obecna jest w formie czynności duchowych. Wszystkie wyżej wymienione czynności materialne okażą się sukcesem, gdy zostaną połączone z duchowymi czynnościami, w innym wypadku nie pomogą one w osiągnięciu najwyższego celu. Począwszy od zaangażowania w materialne czynności do rozbudzenia duchowych czynności mamy do czynienia z wstępnym etapem świadomości Boga. Od tego wstępnego etapu do etapu uttama-adhikari istnieją niezliczone inne poziomy. Dociekanie o prawdzie materialnego świata nazywane jest Sakta-dharmą, ponieważ bóstwem przewodnim materialnego świata jest bogini Durga. Wszystkie zasady zachowania i praktyki zgodne z instrukcjami Sakta-dharmy są pomocne jedynie w początkowym etapie.

Te zasady i praktyki mają na celu zbliżyć adeptów do życia duchowego, dla materialistycznych osób może to być pociągające dopóty, dopóki nie rozpoczną dociekać o Najwyższej Prawdzie Absolutnej. Sakta-dharma jest początkowym wysiłkiem duchowym dla wielu żywych istot, dlatego też jest nadzwyczajnie niezbędna dla osób znajdujących się na tym poziomie.

Kiedy ktoś umocni się na początkowym etapie, osiąga następny. Bierze pad uwagę energię pracy i wyższość siły, życia, nad tępą materią, z tego względu akceptuje boga-słońca, który jest źródłem ciepła, jako godne czci swoje bóstwo. W ten sposób powstaje Saura-dharma. Później, gdy ktoś zaczyna uważać nawet ciepło za tępą materię, a w zamian świadomość zwierząt za wyższą, osiąga trzeci etap, Ganapatya-dharmę. W czwartym etapie Pan Siwa jest czczony jako czysta świadomość żywej istoty. Na piątym etapie świadomość żywej istoty czci najwyższą świadomość i tak oto Waisnawa-dharma zostaje przywołana do istnienia. Z natury występuje pięć rodzajów paramarthic dharmy, czyli duchowych obowiązków. Znane są one na całym świecie, w różnych czasach pod różnymi imionami. Jeśli ktoś weźmie pod rozwagę wszystkie dharmy, które w obecnym czasie są praktykowane w Indiach i poza jej granicami, dostrzeże, że z pewnością można je zaliczyć do jednej ze wspomnianych wyżej kategorii.

Przykazania (religijne, które były nauczane przez Mahometa i Jezusa Chrystusa, są podobne do zasad religijnych nauczanych przez sekty Waisznawów. Buddyzm i Dżinizm podobne są do Saiva-dharmy. Jest tu naukowe zanalizowanie prawd dotyczących zasad religijnych. Ci, którzy uważają, że ich własne zasady religijne są prawdziwą dharmą, podczas, gdy inne zasady religijne są bezbożne i podrzędne, nie są w stanie ustalić prawd z powodu swoich uprzedzeń. W rzeczywistości zasady religijne, których przestrzegają ladzie są różne tylko, z powodu różnych kwalifikacji praktykujących, ale konstytucjonalne zasady religijne wszystkich żywych istot są jedne. Nie jest rzeczą właściwą dla osób podobnym łabędziom odrzucanie zasad religijnych, które ludzie przestrzegają stosownie do swojej sytuacji. Dlatego też, odnosząc się z szacunkiem do zasad religii przestrzeganych przez większość ludzi, omówimy teraz konstytucjonalne zasady religijne żywej istoty.

Satvata-dharma lub niesekciarska Waisznawa-dharma są konstytucjonalnymi, wiecznymi zasadami religijnymi żywej istoty. Zasady Waisznawa, które odnajdujemy w Majawada-sampradayi, są tylko pośrednią imitacją tych zasad. Kiedy takie zasady Waisznawa staną się transcendentalne, tzn., gdy zostaną uwolnione od impersonalizmu, wtedy stają się Satvata-dharmą lub zasadami religijnymi zorientowanymi na Najwyższą Prawdę. Cztery sampradaje, a mianowicie: dwaita (dualizm), dwaitadwaita (jednoczesna jedność i różnica), suddhadwaita (oczyszczona jedność) i wisista dwaita (określony monizm), które wyróżniamy w obrębie Satvata-dharmy, nie są niczym innym jak tylko wspaniałym przejawem rozmaitych sentymentów w nauce Waisznawa.

Tłumaczenie: Garga Risi das




Kurier Nama-hatta Nr 3-4%20(21-22)



więcej




Powrót do Periodyków
 
  Redakcja     Współpraca     Kontakt     Newsletter     Statystyki  
| |   Ustaw jako stronę startową   |   Poleć nas znajomemu   |
 
 

Copyright 1999-2014 by Vrinda.Net.pl
Wszelkie prawa zastrzeżone.
Projekt graficzny i wykonanie Dharani Design.

Vrinda.Net.pl
 
Strona startowa Vedanta OnLine Katalog stron WWW